Ongelukkig zijn

Je triest en ongelukkig voelen gebeurd af en toe wel eens, iedereen kent dit gevoel. Meestal is er een acute reden voor je ongelukkigheid maar soms is hier niet echt een reden voor, dan voel je je gewoon even “minder” en kan je moeilijk zeggen hoe dit nu juist komt.  Wat ik ga zeggen in deze post gaat misschien vreemd en raar klinken voor sommigen maar sta me toe het zo goed als mogelijk uit te leggen. Ik moet toegeven dat ik bij mezelf al heb gemerkt dat ik af en toe “graag” ongelukkig ben. Soms kan ik ervan genieten om me wat “slechter” te voelen. Klinkt vreemd, dat weet ik maar hopelijk geeft mijn uitleg duiding.

Wanneer ik me dan ongelukkig voel heb ik meestal ook meteen een gevoel dat het ietwat “aangenaam” voelt. Ik neem er als het ware vrede mee dat het nu even slecht gaat. Hier zijn verschillende verklaringen voor. Je kan stellen dat de droevigheid die ik nu voel de blijdschap was die ik daarvoor heb gevoeld. Je zou kunnen zeggen dat wanneer ik me slecht voel mijn lichaam me ook een aangenaam gevoel geeft om ervoor te zorgen dat het negatieve niet gaat overheersen en ik prooi val aan die negatieve gedachten. Beide verklaringen hebben wel iets maar ik komt toch eerder met de verklaring dat ik blij ben met het feit dat mijn voeten even terug op de grond worden geplaatst. Wie ongelukkig is moest hiervoor eerst gelukkig zijn geweest, Dat ongelukkig gevoel zet alles even in perspectief het haalt je van je roze wolkje en doet je voelen dat je nog altijd kwetsbaar kan zijn, dat je nog altijd een mens bent. Ik denk dat dit me vooral zo aanspreekt in dat kleine “aangename” gevoel bij de droevigheid. Dit gevoel doet me beseffen dat ik het heel goed kan hebben, maar ook heel slecht. Het doet me inzien dat het leven bestaat uit ups en downs, het maakt me menselijk. Ik, als iemand die houd van de filosofie, hou er dus ook van om zo veel mogelijk een “mens” te zijn en erachter te komen wat een “mens” zijn nu net inhoud. Dit aangename gevoel doet net dat, en dat vind ik iets heel moois.

Natuurlijk blijft het hier over iets kleins, ik zeg niet dat mensen met een depressie eigenlijk heel blij moeten zijn met hun depressie want ze hebben hierdoor continu dat aangename gevoel. Een depressie is iets allesvernietigend dat je compleet gevoelsloos maakt. Wat ik beschrijf is gewoon iets dat je voelt wanneer je nu ongelukkig bent maar je weet dat het binnenkort wel terug goed met je zal gaan. Je beseft dat je er nu even door moet en dat het momenteel slecht voelt maar in de toekomst zal het allemaal wel weer goed komen. Mensen met een depressie hebben dit niet, voor hun gaat het nooit beteren.

Het is zelfs al gebeurd dat ik verlangde naar me even slecht te voelen. Dit “verlangen” was er in een periode van mijn leven waarin alles zeer goed aan het verlopen was. Op vlak van de liefde was alles super, op school deed ik het prima, tussen mijn vrienden en mij ging het allemaal goed. kortom, mijn leven was toen echt even geweldig. Deze periode duurde zo ongeveer 4 maanden en ik merkte bij mezelf dat ik na 3 maanden van absoluut geluk begon te verlangen naar me ook eens wat slechter te voelen. Ik wou dat er iets negatief zou gebeuren in mijn leven. Natuurlijk wou ik gewoon iets kleins dat er zou gebeuren, even een tegenslag op school, of een kleine ruzie met een goede vriend, meer niet. Zeker niets dat blijvende “schade” zou aanrichten, gewoon iets negatiefs dat komt, even blijft, en dan terug gaat. Ik wou dat slechte gevoel omdat me dat dan even terug met mijn voeten op de grond zou zetten, dat ik niet te gewend werd aan me zo waanzinnig gelukkig te voelen. Dat ik besefte dat het ook wel eens slecht zou kunnen gaan en dat die val van opperste geluk naar de diepte niet te groot zou zijn. Daar verlangde ik naar en wie zoekt, die vindt. Dat slechte kwam uiteindelijk maar was wel veel zwaarder dan ik had gewenst, het zorgde op zijn beurt voor 2.5 maanden van ongelukkigheid. (hier later in detail nog meer over) Ik had dus eigenlijk wel gekregen naar wat ik verlangde, wel veel groter dan ik had gewild, maar achteraf gezien ben ik eigenlijk nog wel blij dat het zo’n magnitude had. Eerst 4 maanden uiterst gelukkig zijn en dan 2.5 maand ongelukkig zijn doet iets met je, het doet je nadenken en je leert jezelf echt heel goed kennen in deze periode. Tegelijk zorgt het ook voor wat fluctuatie in je leven, hoe saai zou het zijn moest je continu “gelukkig” zijn, je weet trouwens pas dat je gelukkig bent wanneer je eerst ongelukkig bent geweest en vice versa. Neen, ik heb liever een soort van “roller coaster” in mijn leven met hoge ups en lage downs. Een turbulent leven dat interessant en boeiend is.

Hopelijk is het nu duidelijk met wat ik bedoel als ik zeg dat ik graag eens ongelukkig ben. Ergens denk ik ook wel dat ieder mens dit wel deels in zich heeft al ben ik hier niet zeker van. Voor dat verlangen naar je slecht te voelen wanneer het goed gaat weet ik het niet of dit iets menselijk is of iets is dat aan mij ligt. Het is sowieso iets zeldzaams want je 4 maand lang echt opperst gelukkig voelen, dat komt niet vaak voor.

“Ik ben graag eens ongelukkig, ik verlang er af en toe zelfs eens naar”

 

Advertenties

Spiritualiteit

Ik geloof dat iedereen spiritueel aangelegd is. Voor alle duidelijkheid, iedere religie heeft een spiritueel aspect maar niet iedere spirituele mens is per se religieus. Maar laat ons beginnen bij het begin. Wat is spiritualiteit nu net? Spiritualiteit is het middel om een soort van “zen staat” te bereiken, een nul status als het ware. In de filosofie wordt dit Ataraxia genoemd. Het houdt in dat je jezelf even herleidt tot een niets, je ervaart een complete zielsrust. Het is een soort van dood zijn zonder echt dood te zijn. Ik merk bij mezelf dat ik regelmatig naar dit gevoel streef, dit gevoel zorgt er namelijk voor dat je even bent afgeschermd van de harde realiteit. Je voelt even geen existentiële angst meer, je ervaart een gehele mentale rust in dit moment. Dit gevoel kan bereikt worden door middel van spiritualiteit.

Wat belangrijk is om op te merken is dat iedere persoon dit op andere manieren ervaart. Spiritualiteit is iets unieks en eigen aan iedere persoon. De meest voorkomende manier om een spiritueel gevoel te verkrijgen is via religie. Dit is namelijk een aspect dat alle religies gemeen hebben en in mijn ogen is dit het meest achtenswaardige aan religie. Om de staat van ataraxia te bereiken moet men zichzelf kunnen verliezen in iets. men moet als het ware kunnen wegdromen bij iets. Voor sommigen werkt het bidden als de beste manier voor anderen zal het zich focussen op het kruisteken dan eerder werken. Meditatie is ook een zeer gebruikelijke manier en één die tevens niet enkel door religieuze mensen wordt toegepast. Hier zien we één van de flaters van de Verlichting. Door het zo hard verdringen van religie zijn alle aspecten ervan verworpen, zelfs de spiritualiteit die eigenlijk niet strikt religieus is. Ze is iets dat in alle mensen voorkomt, ze is deel van het “Mens zijn”.

Zo zien we dus dat ook niet religieuze mensen zich bezig houden met spirituele activiteiten. Meditatie zien we vaak terugkomen maar ook het zichzelf verliezen in een kunstwerk of een goed boek komt voor. Het zien van een adembenemend landschap en daarbij wegdromen of met een geliefde samenzijn en verder niets, geen gesprek of handeling. Gewoon samen met zijn tweeën even weg zijn van de rest van de wereld en samen dat gevoel van ataraxia bereiken. Het gevoel kan ook eventueel bereikt worden door iets lichamelijks en zintuiglijk. Denk maar aan een sauna of een warm bad nemen, vele mensen doen dit om aan lichamelijke maar ook zeker om aan mentale rust te komen. Kortom er zijn talrijke manieren om tot die rust te komen en de beste manier hangt van persoon tot persoon af. Ikzelf heb gemerkt dat voor mij de beste manier het zien van de sterrenhemel is, en dan bij uitbreiding de Maan. Een sterrenhemel is iets waarbij ik helemaal kan wegdromen en dan kom ik geheel tot rust. Voor mij heeft de Maan iets zeer rustgevend en vertrouwd. Het is voor mij niet de enige maar wel de meest doeltreffende manier om tot die staat van ataraxie te komen.

Wat is dan het verschil tussen spiritualiteit en het bovennatuurlijke vraagt u uzelf misschien nu af. Het spirituele is altijd gekoppeld aan iets dat er in realiteit ook is, het is “tastbaar”. Dat warme bad staat er echt, dat kunstwerk zie je ook echt, dat kruisbeeld is tastbaar en de Maan is ook een echt ding dat rond de Aarde beweegt. Het spirituele ervan komt pas achteraf als een individu er zijn eigen extra “verhaaltje” aan bijgeeft. Die sterrenhemel is er voor iedereen, iedereen ziet dezelfde sterrenhemel, maar voor mij persoonlijk heeft die zoveel betekenis en brengt die een speciaal gevoel met zich mee. Dat is spiritualiteit. Het bovennatuurlijke heeft niets “tastbaars” en begint al vanuit een individu. Niet iedereen gelooft in die God, niet iedereen “ziet” dat spook.

Voor anderen klinkt het misschien raar dat ik zo kan wegdromen bij de Maan want als je het puur objectief bekijkt is dit slechts een hemellichaam dat toevallig wit is en zo licht reflecteert naar de Aarde als het nacht is. Op zich is hier helemaal niets speciaals aan, en toch is dit voor mij zo’n object van rust en spiritualiteit. Maar ik geloof dat iedereen zijn manier van spiritueel doen wel vreemd kan lijken voor mensen die het op andere manieren doen. Hoe we ataraxia bereiken is uniek aan iedere persoon maar dat we het überhaupt willen bereiken is nu eenmaal een eigenschap aan de mensheid.

“Alle mensen streven naar het bereiken van ataraxia, de één al wat meer dan de ander en ieder op zijn manier maar het streven ernaar, dat is universeel”

Schild en vrienden

Introductie
Ik denk dat op dit punt iedereen wel een idee heeft van wat Schild en vrienden nu juist is, het is zo vaak in de mediabelangstelling gekomen dat iedereen wel weet wat er nu aan de hand is. Laat me beginnen met te zeggen dat extremisme altijd verkeerd is. Of het nu aan linker- of rechterzijde voorkomt. Extremisme is nooit goed want het betekent dat je zo overtuigd bent van je standpunt of ideaal dat je er niet eens meer kritisch over nadenkt, en het zelf ziet zitten om gewelddadige middelen in te zetten om ze te verwezenlijken. Ik zal het hier voornamelijk over extreemrechts hebben, maar extreemlinks is ook te verafschuwen.

Pano maakte een spraakmakende reportage over een de studentenvereniging Schild en vrienden. De vereniging toont een Vlaams nationalistisch karakter en wilt de “Vlaamse” waarden beschermen, op zich niets mis mee. Ik heb al laten weten dat ik Nationalisme simpel en stompzinnig vind maar als mensen daarin willen geloven doen ze maar. Het is immers een makkelijke manier om ietwat een doel aan je bestaan mee te geven, net zoals een godsdienst dit ook is. Ben je te simpel om je eigen doelen in het leven te creëren? Sluit je dan aan bij een godsdienst of wordt nationalist, zo moet je zelf niet al te veel moeite doen en heb je toch een doelstelling. Zoals ik al zei, geen probleem dat er zo’n mensen zijn maar ik vind het toch een wat spijtige zaak dat ze hun geëvolueerd brein zo laten slabbakken.

Racistische memes
Schild en vrienden is dus een vereniging die aan de oppervlakte in orde lijkt en niets verkeerd doet. Vlaams nationalistisch ingesteld maar daar is op zich helemaal niets verkeerds aan. Pano bracht aan het licht dat er achter die schone schijn ook een “donkere” kant verscholen gaat. De geheime chat rooms vol met racistische memes en uitspraken. Veel mensen hebben vooral hier een probleem mee maar ik eigenlijk niet zo zeer. Moest Schild en vrienden enkel memes postten zou ik waarschijnlijk niet eens deze blogpost hebben geschreven, omdat die memes verre van het ergste zijn van wat ze doen. Hier komt later nog meer over. Maar dus, de memes. Ik zal eerst toegeven dat ik ook al eens gelachen heb met een meme die iemand misschien als “racistisch” zou beschouwen. Het probleem hiermee is dat dit zo subjectief is als maar kan. Wat is nu racistisch en wat niet? Trouwens, men kan niet voor iemand anders uitmaken wat grappig is. Als sommige mensen hartig kunnen lachen om die memes is dat nu eenmaal zo. Om iemand deftig te kunnen beoordelen als racist moeten we zijn intentie achter de grap of opmerking kennen. Dit is praktisch onmogelijk, je kan nooit 100% iemand zijn intentie achterhalen. Soms kan je zelf niet eens 100% je eigen intentie achterhalen laat staan van iemand anders, dus moeten we overgaan tot wat men als eigenlijke handeling stelt.

Zolang de persoon geen racistische daden stelt is er geen probleem voor mij. Als een persoon nu actief naar mensen zou gaan om dan ongewenst in hun gezicht met hen te gaan lachen is er een probleem en kan je wel stellen dat die persoon racistisch is. Als de persoon lacht met “racistische” memes online maar in het echt altijd vriendelijk en normaal doet tegen andere mensen is er geen probleem voor mij. Stel je voor dat er een geheime chatgroep zou zijn van zwarte mensen die continu in die groep memes over blanken zouden postten. Zolang de leden van die groep normaal tegen mij zouden doen in het echt en het beperken tot die gesloten groep zou ik er helemaal geen probleem mee hebben. Dit moet zeker kunnen, het is pas een probleem als ik iets merk van dat “racisme” dat op mij betrekking heeft.

Zoals ik al zei lach ik soms zelf met verschillende groepen in de samenleving. Mijn vrienden en ik maken hier en daar grappen maar die blijven altijd binnen onze groep. Ik zal nooit buiten die vriendengroep zo’n grappen maken, daarbij menen mijn vrienden en ik ook niet wat we zeggen in die grappen. Het is om te lachen, meer niet. Als we het zouden menen zouden we de grappen wel in het openbaar zeggen en er ons niets van aantrekken of we daarmee mensen beledigen of niet. Als je ze echt meent zou je je woorden ook omzetten in daden, iets wat we wel zien bij Schild en vrienden. Mensen zouden nu kunnen zeggen dat wanneer je maar vaak genoeg in gesloten groep zo’n opmerkingen maakt je misschien zo comfortabel wordt dat je ze wel in het openbaar gaat beginnen zeggen. Daarop antwoord ik dat mijn vrienden en ik slim genoeg zijn om te beseffen wanneer we in gesloten groep zijn en wanneer niet, het probleem voor schild en vrienden hier echter is dat we zo’n intelligentie niet echt zien bij hun reguliere leden en dat zij dat onderscheid tussen gesloten groep en openbaar niet echt kunnen maken. Zoals we ook hebben kunnen zien in de reportage wanneer de leden met volle borst (in hartje Gent) “Linkse ratten, rol uw matten!” roepen. Zoiets doe je enkel als je dat ook effectief meent, me dunkt.

Er zullen waarschijnlijk binnen schild en vrienden leden zijn die echt menen wat ze zeggen met die memes, anderen zullen het dan weer niet echt menen. Op zich speelt dit geen rol, het belangrijkste is gewoon dat ze zich als fatsoenlijke burgers gedragen in het openbaar. De reportage laat blijken dat dit hun meermaals mislukt, zeer spijtig en eigenlijk ook eigenaardig. Misschien ligt dit aan mij maar ik verwacht dat jongeren die studeren aan de universiteit toch een basis hebben aan fatsoen, blijkbaar dus niet. Eigenlijk is wat ik tot nu toe heb vermeld niet eens zo “erg” hiermee bedoel ik, niet illegaal. Als schild en vrieden een gesloten chatgroep was vol met memes en ze het ook gesloten hielden zou ik er geen probleem mee hebben. Maar de reportage liet ook andere zaken zien, zaken waar ik wel een probleem mee heb.

Dries de hypocriet
De reportage laat één van de acties die de studentengroep uitvoert zien. Deze actie was gemunt op linkse activisten die een spandoek aan het gravensteen in Gent hadden opgetrokken. Dit was een rustige bijeenkomst die schild en vrienden wou verstoren. De jongens vinden er niets beters op dan gewoon de spandoek stuk te maken. Dit is trouwens illegaal zoals u al kan raden, vernietiging van andermans spullen is niet toegestaan. Ze verstoren de bijeenkomst, vernietigen een spandoek die niet van hen is en ze slagen er zelfs in geen één zinnig woord te wisselen met de linkerzijde. Voor hen een heuse overwinning, voor de rest van de maatschappij een pijnlijke bevestiging dat onfatsoenlijke idioten nog steeds in onze samenleving aanwezig zijn. Hoe is Dries een hypocriet in dit verhaal? Sta me toe te verduidelijken. Dries zegt meermaals dat hij naar de “Vlaamse” waarden wilt terugkeren. Mijns inziens is vernietiging van objecten die de jouwe niet zijn nooit een Vlaamse waarde geweest. Ik ben er vrij zeker van dat dit vanaf het begin van België een strafbaar iets was. Dries ligt dus in de clinch met Vlaamse waarden en doet dus maar wat hem het beste uitkomt. Dit is vrij hypocriet gedrag, op zich geen probleem. Ik heb geen probleem met hypocrieten als ze zelf beseffen dat ze hypocriet gedrag vertonen en er zich dan ook niet aan ergeren als iemand anders hypocriet zou zijn. Maar ook hier gaat Dries de mist in. In de reportage zien we Dries die zich ergert aan leden van de Comac, hij noemt ze hypocrieten omdat ze communisten zijn maar toch merkkledij en smartphones zouden bezitten. Dries is dus een hypocriet die zich ergert aan hypocrisie, geen mooie zaak voor je geloofwaardigheid.

Dries de sociopaat
Als je de leden van je groep actief aanspoort om aan gevechtssport te doen en je zelfs aanraadt om te leren omgaan en schieten met vuurwapens lijkt me dit toch al een bizar iets. Een gewone doorsnee studentengroep die mensen wilt sensibiliseren heeft volgens mij geen nood aan milities met wapens. Als je nadien letterlijk zegt dat de fase van geweld nog wel zal aankomen en dat je weet welke zijde zal voorbereid zijn ben je in mijn boek een sociopaat pur sang. Als je het ziet zitten om met geweld je “idealen” te verkrijgen scheelt er iets met je. Als je van je leden verwacht dat ze hoge opleidingen gaan volgen zodat ze baas worden van een bedrijf en dan zegt dat ze geen allochtonen mogen aannemen om dat bedrijf (en uiteindelijk de maatschappij) blank en “Vlaams” te houden scheelt er iets met je. Als staatsveiligheid je groep in het oog houdt zegt dit eigenlijk al genoeg. Dries is een persoon die uit is op macht en hij had het perfecte plannetje. Perfect, tot Pano het allemaal aan het licht bracht natuurlijk. Ik kan natuurlijk niet 100% weten wat Dries zijn echte intenties zijn. Maar van wat Pano ons laat zien kan ik quasi concluderen dat Dries iemand is die zich zo blind staart op zijn lust naar macht dat hij extremisme en geweld ok vindt om zijn honger te bevredigen. Voor mij is Dries een sociopaat die niet akkoord gaat met de samenleving en in plaats van op een rustige en legale manier hier mee om te gaan verkiest hij klaarblijkelijk een paramilitaire aanpak.

Dries de slechte leugenaar
Wat doet Dries als al dit wordt voorgeschoteld aan hem door de reportage makers? Wel, hij heeft nog niet eens het lef om eerlijk te bekennen dat hij maar al te goed weet waar hij mee bezig is en dat schild en vrienden inderdaad een geheime agenda heeft. Neen, hij ontkent weet te hebben van de memes. Hij ontkent de geheime agenda. Mij maak je niet wijs dat de eigenaar van een chatgroep niet beseft dat er honderden memes per dag worden gedeeld in zijn groep. Dries staat schaakmat en in plaats van zijn verlies nog ietwat waardig toe te geven gaat hij als een rat die in de val zit als laatste “redmiddel” volledig in de tegenaanval, kijk daarvoor maar eens op zijn Twitter. Hij krijgt zelfs nog de kans om aan te tonen dat hij de berichten over aansporing tot geweld niet heeft geschreven, maar hij weigert dit te tonen omdat hij weet dat hij schaakmat staat maar toch het lef ontbreekt om dit toe te geven. Hij manipuleert jongeren onder een mom van Vlaams nationalisme om deel uit te maken van zijn groep.  Vervolgens indoctrineert hij zijn leden en zet hij ze om in onderdanen die het zien zitten om extreme acties te verwezenlijken voor de groep. Hij weet goed genoeg dat zijn woord wet betekent voor zijn leden en misbruikt ieder beetje macht dat ze hem geven. Gelukkig kon Pano dit blootleggen voor het te laat was, voor ze effectief tot geweld zijn overgegaan.

Besluit
Ik ben ervan overtuigd dat lang niet alle leden van schild en vrienden slechte mensen zijn. Het zal slechts een klein percentage zijn dat besef heeft van de eigenlijke plannen van de groep, van de geheime agenda. Het meeste van hun leden zullen doelloze jongeren zijn die op zoek zijn naar een doel, naar een iets waar ze zich volledig kunnen achterzetten. Dat vinden ze dan terug bij het Vlaams nationaal karakter van de groep en zo hebben ze toch een doel voor ogen. Ze horen nu eindelijk ergens bij en ze gaan koste nog moeite besparen om bij de groep te kunnen blijven. Ze weten niet van de geheime agenda die eigenlijk uit is op een extreem omgooien van de maatschappij. Ze weten niet dat Dries en zijn hoge kring binnen de groep extreme gewelddadige plannen hebben. Ze stellen het niet in vraag, want als ze dat doen worden ze misschien uit de groep gezet en zijn ze terug naar af. Voor deze leden heb ik de raad dat ze hun “doelloosheid” beter uit hunzelf oplossen en dit doel niet gaan zoeken bij derden, enkel zo blijf je een individu en blijf je kritisch nadenken.

Wat me wel verbaast is dat na de reportage de groep niet spontaan ontbonden is. Na zo’n onweerlegbare feiten in Pano te hebben gezien zou je toch denken dat de leden wakker zouden worden en de ware aard van hun groep zouden inzien? Dit bevestigd dus hoe ver Dries al was in het indoctrinatieproces, misschien was het zelfs beter geweest dat de reportage nog vroeger kwam.

Verder wil ik toch benadrukken dat ik het vreemd vind dat mensen de memes het ergste aan de groep vonden, de memes veroorzaakte de meeste commotie bij de kijker zo blijkt. Maar zoals ik hier aantoon zijn die memes eigenlijk niets vergeleken met hun geheime agenda. Ik heb liever dat zo’n groep ganse dagen memes post dan dat zo’n groep verkondigt dat “de fase van geweld nog wel zal komen”.

Tot slot is het goed dan Dries geschorst is van de UGent, dit soort mensen hoort niet thuis aan een universiteit en eigenlijk ook niet in onze samenleving. Letterlijk niemand wordt er beter van dat zo’n groeperingen überhaupt bestaan, niet links, niet rechts, niemand. Ze zijn uit op macht en manipuleren de naïeve jeugd die bereid is zich vast te klampen aan extreme daden zolang ze er maar een greintje bevestiging voor terugkrijgen. Dit zijn taferelen uit de vorige eeuw en ik stel voor dat we ze daar ook laten.

De kindertijd

Een kind zijn is toch fantastisch? Je hebt geen zorgen, niemand verwacht grote dingen van je, school is relatief gemakkelijk, je kan gewoon spelen en op het gemakje “groot” worden. Je beseft niet dat het leven ook een zeer nare kant kan hebben. Je gelooft dat alle volwassenen verantwoordelijke en slimme mensen zijn. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die hebben dan gewoon simpelweg hun “best” niet gedaan op school. Zolang jij dit wel doet komt alles goed. Wat een prachtige leugen trouwens, waar ieder kind in trapt. Dus doen we onze best maar en dan zien we wel, je bent nog niet geconfronteerd met de “serieuzere” kant van het leven. Je hoeft je hier niets van aan te trekken. Ikzelf heb kunnen genieten van het privilege van een goede en zorgeloze jeugd. Ik besef dat lang niet alle kinderen zo’n geluk hebben gehad zoals mij, zij worden wel te vroeg geconfronteerd met de harde kant, waar ze totaal nog niet klaar voor zijn. Ze zijn nog te jong om met  deze ervaringen te kunnen omgaan. Ikzelf heb dit niet meegemaakt dus ik kan hier niet echt over spreken.

Toen ik jong was keek ik er naar uit om volwassen te worden. Het is niet dat ik hierdoor niet volledig heb genoten en gebruik heb gemaakt van mijn “kind” zijn, zoals sommigen wel doen. Ze willen zo graag al volwassen zijn dat ze hun kindertijd eigenlijk proberen over te slaan. Dit heb ik niet gedaan maar ergens was er wel de zin om volwassen te zijn. Dan kon je zelf beslissingen maken en verantwoordelijk zijn, het klonk geweldig. Maar hoe ouder je wordt hoe meer je begint te beseffen dat het leven niet enkel rozengeur en maneschijn is. Als kind merk je dit niet, je bent er zo goed als van afgeschermd. Maar rond je 13 jaar, bij mij toch, begint het besef dat over een kleine 5 jaar het “sprookje” gedaan is. Op je 13 begint deze andere kant zich te tonen, en je beseft dat het vanaf nu enkel erger zal gaan worden. Daarmee dat zoveel tieners en jongeren rond de puberteit zo “ongelukkig” zijn. Nu pas zien ze dat het echte leven ook geen pretje kan zijn. Moesten kinderen dit al doorhebben zouden ze depressief zijn volgens mij, al een geluk dat ze het nog niet beseffen. Vanaf de puberteit besef je dus dat het binnenkort aan jou is. Jij moet de dingen gaan waarmaken en over een paar jaar is het al zover.

Ook al ben ik 19, echt volwassen zou ik mezelf niet noemen. Dit ben je pas als je volledig autonoom voor jezelf kan zorgen. Eigen werk, eigen huis, eigen zorgen. Dit ben ik nu nog niet helemaal maar voor ik het weet wel, en het is dat besef dat knaagt. Ik denk dat het me nog wel zal afgaan maar het gaat zeker niet van een leien dakje lopen. Op zich moet iedereen hier wel door, maar als je dit vergelijkt met de kindertijd dan is die kindertijd een waar paradijs. Het spijtige is dat kinderen meestal niet beseffen in wat voor een geweldige levensfase ze zich momenteel bevinden. Het is niet dat ik terug kind wil worden of zo, volwassen zijn is ook zeker interessant. Maar het is wel veel “extremer”. Je hebt meer vrijheid en verantwoordelijk, dit kan zorgen voor hoge ups, maar ook voor zeer lage downs. Mensen zijn niet goed met extremen, we zoeken zekerheid en als je volwassen wordt valt een serieus deel zekerheid weg, het is te zeggen, je moet er nu zelf voor zorgen. Sommige mensen kunnen dit niet aan en zouden liever altijd een kind zijn gebleven. Ik snap wat ze zeggen en daarmee bedoelen maar dit is nu eenmaal hoe het leven in elkaar zit.

Ik ben er ook van overtuigd dat je jeugd vrijwel alle grote aspecten van je latere leven beïnvloedt. Het legt als ware een gigantische fundering waarop je later moet voortbouwen, zonder een deftige fundering zal het behoorlijk lastig worden. Een slechte ervaring in je jeugd ga je meenemen en zal sowieso nog gevolgen hebben in je latere leven. Dus is het van cruciaal belang dat deze kindertijd zo optimaal als mogelijk beleeft wordt. Dus zorg ervoor dat kinderen kunnen genieten van het kind zijn, dat ze het beleven zolang ze het zijn zodat ze een mooie basis hebben die hun volwassen leven aan zal kunnen. Eentje waarop ze een gelukkig en geslaagd leven kunnen bouwen.

“De kindertijd is als een basis waarop het latere leven kan gebouwd worden, ze speelt een cruciale rol in ieders leven”

Nostalgie

Ik geloof graag dat ik een rationeel en “down to Earth” type van persoon ben maar ik ben ook een zeer nostalgisch persoon af en toe. Soms kan ik mezelf echt verliezen in gedachten die over vroeger gaan. Ik hou ervan om terug te blikken op mooie tijden, iedereen doet dit wel eens maar ik heb het gevoel dat ik het meer doe dan anderen. Het verleden is nu eenmaal iets waarin je geen zeg meer hebt, je kunt er enkel op terugblikken. Als ik dan zo terugdenk aan het verleden voel ik de strijdigheid van blijdschap en droefheid. Ik ben blij dat ik zo’n mooie herinneringen heb maar ben ook droevig omdat ik weet dat ze afgelopen zijn. Dit gevoel van blijdschap en droefheid tegelijk vind ik eigenlijk een aangenaam gevoel. Het klinkt, en voelt, vreemd maar ergens ook goed. Soms geniet ik van een beetje verdrietig te zijn, je moet de “laagtes” meemaken om de “hoogtes” te kunnen ervaren. Het zet alles even in perspectief en ik heb hier nood aan. Ik kan dus uren nadenken en stilstaan bij vroegere gebeurtenissen in mijn leven. Dan voel ik dat gevoel dat ik in dat moment zelf voelde deels terugkomen. Maar dat is het probleem, je voelt dit maar deels. Je zal nooit hetzelfde leuke gevoel kunnen beleven zoals in het moment zelf wel het geval was. Dit is het droevige aspect aan nostalgie. Je weet verdomd goed dat het afgelopen is, maar je wilt toch dat magische gevoel van toen weer herbeleven. Al die mooie herinneringen, die wil ik terug beleven maar dit is onmogelijk.

Soms ga ik terug naar de plekken waar ik fantastische nachten heb beleefd. Dan kan ik er gewoon in pure stilte staan, dagen, maanden of zelfs jaren later. Dan probeer ik de avond terug af te spelen in mijn hoofd, dat gevoel van toen weer te herbeleven. Ik probeer al de mensen met wie ik die avond heb beleefd er mee bij te denken, maar dit gebeurt slechts in mijn hoofd. In realiteit sta ik er, maar ik sta er maanden later en alleen deze keer. Zonder de vrienden en zonder dat exacte gevoel van toen. Dan mompel ik tegen mezelf: “Wow, is dat al een jaar geleden?” Ik heb zo’n paar momenten waar ik regelmatig aan terugdenk, momenten van toen ik echt super gelukkig was en het allemaal goed ging. Op dat moment zelf heb je dit misschien niet eens door, dat het zo goed gaat en dat het binnen een paar maanden wel eens gedaan kan zijn met dit gelukkige gevoel. Eigenlijk mag je dit niet voor zeker aannemen, maar we doen het toch, en steeds weer maken we diezelfde fout. Het is typisch menselijk, maar dit zou geen excuus ervoor mogen zijn. Het is vreemd dat de zaken echt zwaar kunnen veranderen over een korte tijd. Ineens betekent een bepaalde persoon niets meer, al die herinneringen die je met hen hebt zijn nu puur in het verleden geplaatst. Ik ga dus vaak terug naar plekken die veel betekenis hebben voor mij, en dan sta ik daar. Voor anderen zal dit vreemd zijn, maar voor mij is dit een soort van ritueel. Ik weet goed genoeg dat mijn nostalgische “honger” nooit volledig gestild zal worden, maar teruggaan en terugdenken doet dit wel minderen.

Ik weet dat het op zich nutteloos is om hier te lang stil bij te staan. Ik moet naar de toekomst kijken en in plaats van continu terug te blikken op mooie herinneringen zou ik er juist nieuwe moeten bijmaken. Dit lukt me wel, het is niet dat mijn nostalgie mijn leven bepaald. Maar ik besef wel dat ik dit belangrijk vind en ik betrap mijzelf vaak dat ik denk aan vroegere tijden. Maar zoals gezegd zou ik ook wat vaker aan de toekomst mogen denken want dat is tenslotte waar ik de rest van mijn leven zal beleven. Ik denk dat ik meer en liever denk over het verleden in plaats van aan de toekomst komt omdat het verleden “zekerder” is. Het is al gebeurd, het is af. Ze kunnen het niet meer van je afpakken. De toekomst moet nog gebeuren, ze is onzeker. Van nature streven mensen naar zekerheid en neigen ze meer naar het zekere. Dus is het normaal dat zoveel mensen nostalgisch zijn. Hier is ook helemaal niets mis mee, zolang het geen gigantische invloed heeft op je leven zie ik er geen fouten in om af en toe eens lekker weg te dromen bij die mooie herinneringen van vroeger.

“Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd” -Søren Kierkegaard

De Dood

De Dood is een vrij vreemd concept. Zonder de Dood is er geen leven, het zal iedereen overkomen. We weten gewoon niet wanneer, waar, hoe, en wat het nu juist is. We weten er eigenlijk bitter weinig over, wat vreemd is aangezien het sowieso gaat gebeuren. Daarmee dat zovelen radeloos staan tegenover deze gebeurtenis in ieders leven. Daarmee dat sommigen hier ‘bang’ voor zijn. Ze zijn eigenlijk bang van het ongekende, van de onzekerheid die het met zich meebrengt. Het speelt een cruciale rol in ons leven maar de Dood zelf, die maken we niet mee. Niemand die exact weet hoe of wat het inhoud en vanaf een persoon dit is kan hij het niet eens bevatten, want dan is hij dood.

Iedereen heeft dat moment wanneer je beseft dat je zult sterven al eens meegemaakt. Eerlijk, dit is een vreemd/eng gevoel. Ikzelf besefte dit voor het eerst toen ik ongeveer 10 jaar was. Ik lag lekker knus en warm in bed, wachtend tot ik de slaap vatte. Ik begon na te denken, wat ik meestal doe als ik alleen ben, en ineens dacht ik aan de Dood. Ik schoot recht in mijn bed, dat angstig gevoel maak je gelukkig niet vaak mee maar dus wel wanneer dat besef er voor het eerst komt. Ik was er even niet goed van, ik was oprecht bang voor dat onzekere concept. Dat concept dat groter dan onszelf is. Ik stelde mezelf gerust dat ik nog jong ben en dat ik nog een heel leven voor me heb. Achteraf gezien klopt dit wel deels maar er is zeker een kans dat je morgen sterft, ongeacht leeftijd. Maar het is wel zo dat jonge mensen nu niet van vandaag op morgen ineens neervallen, de kans bestaat wel maar ze is veel kleiner. Gelukkig kwam ik daarna tot rust en kon ik slapen, andere mensen blijven piekeren en doen die bewuste nacht geen oog meer dicht. Dit scenario heb ik de voorbije jaren op verscheidene avonden meegemaakt. Telkens opnieuw, telkens diezelfde paniekaanval. Vanaf  je zo’n avond meemaakt begint je zoektocht naar wat de Dood nu juist inhoud, een zoektocht die iedere mens, volgens mij, aanvat.

We kunnen die grote leegte en onzekerheid die de Dood met zich meedraagt niet ‘onbeantwoord’ laten dus komt ieder met zijn geloof over wat de Dood nu juist is. Sommigen geloven in een hemel of ‘leven na de Dood’. Dit is slechts onderbouwd door ‘geloof’ en religieuze overtuigingen, niet gefundeerd genoeg dus voor mij om er akkoord mee te zijn. Ik snap de ‘overtuigingskracht’ die het heeft wel, je neemt het geloof erin aan en je zorgen erover verdwijnen. Je hebt een grote onzekerheid ingevuld met een geloof en het is dus een kopzorg minder. Als je echt gelooft in leven na de Dood heb je toch geen paniekaanvallen meer? Dan ben je gerust gesteld en er totaal niet bang meer voor. Maar dit antwoord op de Dood neem ik niet aan, het klinkt veel te zweverig. Mijn visie erop is vrij simpel. Ik denk dat het gewoon niks inhoud. De Dood is een absoluut ‘niets’, je voelt niets meer, je denkt niet meer, je houdt gewoon op met bestaan en alles wat daarmee gepaard gaat. Mijn argumentatie is ook zeer simpel: wat was er voor het Leven? Voor jou persoonlijk absoluut niets, de mensheid en zo bestond wel al, er zijn dingen gebeurd voor jij op de wereld kwam, maar voor jou persoonlijk was er niets. Volgens mij is doodgaan gewoon terugkeren naar dit niets waarin je ook ‘vertoefde’ voor je leven. Sommigen zullen zeggen dat ik de onzekerheid en de vraag van wat de Dood nu net is niet heb ‘opgelost’ met mijn antwoord erop want het niets draagt ook veel onzekerheid met zich mee. Sommigen nemen met dit antwoord dus geen genoegen. “Maar, er moet toch “iets” zijn na de Dood?”. Waarom zou dit per se moeten? Was er iets voor je geboorte? Ja, maar gewoon niet voor mij persoonlijk. Daar heb je je antwoord. Maar je merkte het niet eens zelf he? Dat je ‘niet bestond’ voor je geboorte. Omdat het juist ‘niets’ is, dat maakt het zo simpel. In mijn visie is dood zijn gewoon een absolute neutraliteit. Akkoord, nooit meer fijne en leuke dingen maar ook nooit meer pijn, verdriet, eenzaamheid, onzekerheid, twijfels, verveling, enz. Vanaf ik deze visie heb aangenomen ben ik eigenlijk niet meer zo bang van de Dood. Natuurlijk wil ik nu niet meteen morgen doodgaan, maar moest dit toch het geval zijn, dan is dat maar zo. Zoals al gezegd klinkt het ‘terugkeren’ naar deze leegte nog niet eens zo slecht.

Bedenk je ook altijd wanneer je ‘bang’ bent voor de Dood, dat dit zeer ‘gevoelsgebonden’ is. Meestal zijn we bang voor de Dood als alles eigenlijk goed gaat. Als we, zoals bij het voorbeeld, lekker knus en warm onder de dekens liggen. Dan zijn we bang, dan willen we niet dood. “Nee, alles gaat nu net goed, dit mag oneindig lang duren!” Maar denk eens over de Dood wanneer het slecht met je gaat. Je zult zelf zien dat het accepteren van je sterfelijkheid in zo’n momenten veel vlotter verloopt. Dan klinkt het eigenlijk nog wel aangenaam, dan zal doodgaan een ‘rust’ kunnen geven. Als deze gedachte niet bestond zou zelfmoord niet voorkomen, hierover later meer in een andere blogpost. Meestal is het dan ook wel zo dat ouderen, de mensen die het meeste ‘kans’ hebben om binnenkort te sterven,  al meer kwaaltjes en alledaagse ‘pijn’ en ‘aftakeling’ ervaren. Volgens mij zijn ouderen veel minder bang voor de Dood dan jongeren. Wat ‘grappig’ is, want zij zullen het sneller meemaken. Maar dat komt dus juist omdat zij al hebben geleefd en nu toch ook iets meer ‘negatievere’ dingen ervaren in hun leven, daarmee accepteren ze de Dood dus sneller. Eigenlijk is bang zijn voor de Dood een mooie indicatie van hoe goed je het wel niet hebt op dit moment. Als het echt zeer slecht zou gaan met je kan het zelf zijn dat je dood wilt gaan, wat het geval is bij ernstige depressies en zelfmoorden.

Ongeacht je opvattingen over wat de Dood nu juist is kan je niet ontkennen dat het een gigantische rol speelt in ons leven. Het geeft het Leven eigenlijk ‘zin’. Zonder de Dood zou het Leven oneindig duren en dit vind ik niet zo aangenaam klinken eigenlijk. Ooit zullen de mogelijkheden op zijn, maar je eeuwige leven nog niet. En dan ben je gedoemd om je te vervelen tot in de oneindigheid. Nee, geef mij maar dit sterfelijke bestaan. Zo heb ik tenminste ‘zin’ in het Leven. Het feit dat je zal sterven bepaalt eigenlijk heel je leven. Het bepaalt de keuzes die je maakt, waar je je tijd in steekt, met wie je omgaat. Omdat je de dingen die je wilt bereiken in het Leven moet behalen binnen de ‘tijd’ die je hebt. Je zal keuzes moeten maken, want ‘alles’ doen is onmogelijk. Dit zorgt voor zo veel meer dynamiek. Voor een zo veel meer ‘explosiever’ leven, en leven met een doel. Je tijd is beperkt, dus geniet er met volle teugen van. Maak er iets van, want de klok tikt die beperkte tijd genadeloos weg.

Probeer dus toch een visie over de Dood te bedenken voor jezelf. Maakt mij niet uit welke je hanteert zolang je er maar één hebt of er op zijn minst toch bij stilstaat. Wat de Dood uiteindelijk echt inhoud zullen we nooit weten, dus kan je er over geloven wat je wilt. Maar het is uiteindelijk toch gewoon die onzekerheid waarvoor je bang bent. Dus sluit die ‘angst’ die je hebt voor de Dood uit door er met een visie over te komen. Je bent bang voor die onzekerheid, dus dan moet je ze slechts ‘invullen’ en je angst zal verdwijnen. Kijk naar dieren, die zijn niet bang voor de Dood. Ze weten trouwens ook niet beter. Maar we kunnen concluderen dat het een menselijke strijd is, een zoektocht naar zekerheid die ons allen in haar ban heeft. De mens is voortdurend op zoek naar zekerheid en de Dood is nu net het compleet omgekeerde van zekerheid, daarmee dat dit ons serieus dwarszit. Het is dus perfect ‘normaal’ dat we er met zen allen zo bang voor zijn, het past niet in het plaatje van onze zoektocht naar zekerheid.

“Is het niet vreemd? Er bestaat zoveel onzekerheid over iets dat ons alles te wachten staat”

Eenzame gedachten

Ik hou ervan om soms eens alleen te zijn. Gewoon ik met mijn gedachten en misschien met muziek. Ik denk graag en veel na over van alles. Meestal blijf ik lang op en hoe later het wordt hoe creatiever en ‘diepzinniger’ ik word. Ik hou ervan om uren gewoon in de woonkamer te zitten of rondjes te stappen rond een tafel en terwijl na te denken. Ik heb het gevoel dat ik mezelf echt ‘vorm’ in deze momenten. Ik denk na over het verleden, het heden en de toekomst. Moest iemand mij betrappen bij het doen van deze activiteit zou die dit waarschijnlijk zeer vreemd vinden maar voor mij is dit bijna een dagelijkse activiteit geworden. Het kan echt deugd doen om alles eens op een rijtje te zetten, even nakijken welke richting je al uit bent geweest, gaat en wil gaan. Hieruit ontstaan ook mijn filosofische vragen en antwoorden op allerlei zaken. Ik stort mezelf in interessante onderwerpen en denk ze dan zo volledig als mogelijk uit.

Dit kan soms echt uren duren. Als ik weeral eens te weinig heb geslapen is dit hoogstwaarschijnlijk omdat ik het gros van de nacht weeral zat na te denken. Het merendeel van deze berichten is trouwens ook na middernacht geschreven, omdat ik dan veel ‘filosofischer’ ben. Sommige mensen zullen dit niet begrijpen. Ze vinden het raar dat je meer als twee uur kunt ronddwalen thuis en terwijl kunt nadenken over de dingen. Als ze dan vragen wat een filosofie student zo allemaal doet maken ze meestal zelf de grap over het fameuze ‘nadenken’ dat ik zojuist heb beschreven. Ik vind het spijtig dat ze dit niet echt snappen en er dan maar mee lachen. Eigenlijk zou iedereen dit moeten doen volgens mij. Gewoon even de tijd nemen om alleen te zijn, met je gedachten. Neem de tijd om jezelf en je gedachten te ‘vormen’. Ikzelf heb hier enkel positieve zaken uit ondervonden, buiten het verliezen van slaap misschien, maar zo extreem moet je het ook niet doen hoor. Dus ik kan dit eigenlijk alleen maar aanraden, zo vermijd je dat je ineens niet meer weet wat te doen. Of dat je het allemaal niet meer ziet zitten. Dat je de waarde van het leven niet inziet, dat je de innerlijke rust kwijt bent. Het vermijden van een existentiële crisis is zoals het stillen van honger. Je moet dit regelmatig onderhouden. Je eet ook drie keer per dag en niet één keer, en dan meteen super veel, per week. Je ‘intellect’ is iets dat je continu moet bijschaven. Dit kan op verschillende manieren en diep nadenken op jezelf is hier één van.

De locatie maakt niet zozeer uit. Zorg er gewoon voor dat het rustig is en dat je alleen bent, meestal is dit het geval in de nacht. Je zal verbaast zijn op hoeveel verschillende en verscheidene thema’s je uit zult komen. Laat die gedachten maar vloeien, maar ga op sommige ervan dieper in. Bedenk je eigen standpunt hierover en denk ook eens hoe iemand anders hier over na zou denken? Is wat ik denk wel ‘puur’ van mezelf? Ben ik mijn eigen waarden en normen aan het beslissen? Wat vind ik belangrijk in het leven? Ben ik gelukkig met de gang van zaken? Dit zijn slechts maar enkele voorbeelden waarover het kan gaan. Maak jezelf “relaxed” met het feit dat je eventjes alleen je gedachten hebt en meer niet. Probeer even abstractie te maken van de dingen en echt tot jezelf te komen. Probeer even een stap achteruit te nemen en kritisch te zijn over de dingen die in je gedachtegang voorkomen, dit is de essentie van Filosofie. Sommige mensen zijn ‘bang’ om alleen met hun gedachten gelaten te worden, is dit niet vreemd? Overwin die angst zou ik zeggen, het individu ‘vormt’ zich als het ware in deze momenten. Dit is de basis om een weloverwogen en bedachtzame persoon te worden, iets wat we allemaal zouden moeten zijn naar mijn mening. Dit is ook iets waar de meeste mensen respect voor hebben, een slimme en bedachtzame persoon vindt iedereen leuk. Maar dit is extra natuurlijk, doe het vooral voor jezelf. Dus als je het even niet meer weet is dit niet erg, maar doe er iets aan. Denk eerst zelf na, deel daarna je gedachten en ideeën met anderen. Maar het voornaamste blijft natuurlijk dat dit ook gewoon een zeer fijne actie is om te doen. Ik kan er echt van genieten om gewoon 2 uur niets te doen en in mijn eigen hoofd te zitten.

“Het ‘intellect’ moet voortdurend onderhouden worden om ‘scherp’ te blijven”

Beledigd zijn

Hoe te beginnen over beledigd zijn? Ten eerste is dit een fenomeen dat de afgelopen jaren zeer ‘populair’ is geworden bij de mensen. Voor sommigen lijkt het net zo of ze continu in de beledigde staat vertoeven. Alles kan beledigend zijn en o wee als je iets beledigend zegt. Ik vind dit allemaal maar onzin, beledigd zijn doet niets. Het is gewoon het gevoel van: ‘Amai, wat zegt die nu?’ en verder niets. Je kan er twee dingen mee doen. Ofwel heb je door dat je gekwetst bent door de uitspraak omdat deze ook waar is, maar je deze waarheid moeilijk onder ogen kan zien. Ofwel heb je door dat het misschien onzin is en laat je het gewoon vallen. Tegenwoordig is er een maar al te gangbare derde optie bijgekomen. De optie van de slachtofferrol aan te nemen en vervolgens het van de daken te schreeuwen dat je beledigd bent. Deze optie vind ik zeer egoïstisch eigenlijk. Iedereen moet rekening houden met jouw gevoelens? Geen grappen over onderwerpen die jou kwetsen? Geen opmerkingen die beledigend kunnen zijn? Doe normaal en laat het gewoon vallen, hang het kind niet uit. De wereld draait niet om u en uw gevoelens.

Er moet met alles gelachen kunnen worden, niets is taboe op het vlak van humor. Het verschil zit hem in waarmee je lacht. Als je lacht met iets waaraan de persoon niet kan doen, dan hebben anderen het recht je te zien als een eikel. (Heb gewoon ook het zelfbesef dat dit wat ‘klootzakkerig’ van je is om hier mee te lachen. Het is toegestaan, maar wel wat ‘klootzakkerig’) Maar als je lacht met dingen die mensen in handen hebben ben je nooit een eikel. Dus, als ik lach met homoseksuele mensen kunnen mensen mij zien als een eikel. Deze mensen hebben niet gekozen om homo te zijn, toch lach ik ermee (wat ook perfect mag trouwens, er mag met alles gelachen worden!) dus, kunnen mensen mij hiervoor een gemene/rotte persoon vinden. Als zij dan op hun beurt met mij en mijn uitspraken over homo’s lachen maakt hen dat geen gemene personen want ik had dat gedrag in de hand, ik koos ervoor om met homo’s te lachen. Hopelijk is dit wat duidelijk. Op deze manier zorgen we ervoor dat iedereen ‘scherp’ staat. De gave om snel en grappig een racist op zijn plaats te zetten wordt zo aangeleerd. Want hoe we het nu doen is totaal absurd. We vinden het ‘stout’ van de racist dat hij zo’n uitspraken doet. “Foei, wat een gemene man. Laten we even duidelijk maken dat we met zijn alleen gekwetst zijn hoor!” Dit lost niets op. Ik stel voor dat mensen snelle komaf maken met de racist door hem zijn domme uitspraak tegen hem te gebruiken. Zo ziet hij misschien zijn wangedrag in en blijven wij als samenleving ‘scherp’ in onze geest.

Maar terug naar de kwestie. Mensen moeten geen rekening houden met je gevoelens, het is uiteraard leuk als ze dit wel doen, maar je kan dit niet eisen van hen. Mensen mogen je beledigen, ze hebben die vrijheid. Jij hebt ook de vrijheid om het te laten varen of met een scherp antwoord hen terug te pakken. Maar die slachtofferrol, laat die voor de mensen zonder karakter. Als mensen je oprecht kunnen kwetsen met luttele woorden, dan heb je naar mijn mening een zwak karakter. Dus misschien is beledigd zijn wel een teken dat de ‘fout’ bij de beledigde ligt. Dat hij/zij iets moet veranderen zodat hij/zij het niet meer als beledigend ervaart.

Ik vind het zo jammer dat de mensen zo makkelijk op hun tenen zijn getrapt vandaag de dag. Het is al zo ver gekomen dat mensen beledigd kunnen zijn over een uitspraak die niet eens over hen gaat. Dan voelen ze zich beter want zij zitten dan in met andere mensen zogezegd. Terwijl de bewuste doelgroep of persoon dit misschien niet eens als beledigend ervaarde, toch mag het niet gezegd worden als 1 iemand het al kwetsend vindt. Dit is belachelijk want er zal wel altijd een minkukel zijn die iets als beledigend opvat en als we daarmee rekening moeten houden gaat er niets meer gezegd worden op den duur.

Ik denk dus dat we best afstappen van die makkelijke slachtofferrol en dat we collectief volwassener worden. We geven de mensen vrijheid om te zeggen wat ze willen, we geven ze de vrijheid om de eventuele rotzak uit te hangen. Als dit gebeurd is het aan de rest om hierop wijs en scherp te antwoorden, om de ‘rotzak’ verbaal op zijn plaats te zetten. Zijn vrijheid om een rotzak te zijn afnemen lost niets op. Dat ‘politiek correct’ gedoe beperkt ons juist meer en stompt ons allemaal af. Laten we er dan ook komaf mee maken.

De ‘overgevoeligheid’ van de huidige samenleving wordt de dood van de (menings)vrijheid”

 

Zelfbesef

Volgens mij is dit een zeer belangrijke eigenschap om te hebben. Zelfbesef is essentieel, het is het beseffen dat dingen die je zegt en doet een impact kunnen hebben. Het is het beseffen dat je gedrag is wat het is, dit kan zowel positief als negatief zijn. Acties hebben consequenties, sommige mensen hebben dit niet volledig door. Als je iets slecht tegenover anderen doet is het op zijn minst belangrijk dat je zelf beseft dat je iets slechts hebt gedaan. Ik kan begrip opwekken voor een dief die doorheeft dat wat hij heeft gedaan ethisch gezien fout is. Het zelfbesef is de eerste stap richting de rehabilitatie. Als een dief dit zelfbesef niet heeft zal het zeer moeilijk zijn om spijt uit deze persoon te krijgen.

Maar dit geldt ook voor de eigen persoon. Iemand die zelfdestructief gedrag vertoont moet niet stom staan dat zijn lichaam beschadigd is. Als ik maar 4 uur slaap per nacht en dat een week lang is het logisch dat ik moe zal zijn. Als ik erna klaag tegen de rest dat ik continu moe ben moeten zij mij slechts wijzen op mijn wangedrag. Hier is zelfbesef dus ook belangrijk. Besef wat je doet. Ik zou zelf al moeten doorhebben dat 4 uur slaap te weinig is voor mij. Dit geldt voor alle soorten van ‘wangedrag’. Ik zie te veel mensen die dingen doen of zeggen en dan compleet uit de lucht vallen als mensen ze hier op wijzen. Hypocrisie vind ik niet eens zo erg, als de persoon zelf beseft dat hij hypocriet is. Ikzelf ben hypocriet, ik verwijt mensen het gedrag dat ik soms zelf vertoon. Ik ben zelf verre van perfect maar soms verwacht ik dat de anderen dit wel zijn. Dit is hypocriet van mij maar ik besef dit zelf, dat ik hypocriet ben.

Verder is dit ook gewoon een goede eigenschap om te hebben. Het zorgt ervoor dat je met je voeten op de grond blijft. Je weet wat je aan jezelf hebt en wat je waard bent. Zo is het ook makkelijker voor anderen om dit in te zien. Je mag ook positieve dingen van jezelf beseffen. Als je anderen helpt is dit een mooie zaak en mag je daar trots op zijn. Sommige mensen zijn echt prachtige mensen die anderen helpen, op allerlei vlakken maar ze beseffen dit zelf niet. Ook hier is zelfbesef aan te raden. Het bouwt voort op wat ik zei over jezelf accepteren en jezelf kennen. Wie een deftig zelfbesef heeft staat standvastiger in het leven, het zorgt voor meer zelfvertrouwen.

Het probleem zit er natuurlijk in dat je moet beseffen dat je goede daden ook goed zijn en je slechte ook slecht. Maar wie beslist dit? Wie beslist wat goed en slecht is? Ikzelf zou zeggen dat de eigen persoon dit beslist, en dan verwacht deze persoon dat de rest ook handelt volgens zijn geloof hierin. Volgens zijn perceptie van goed en slecht. Hierover kan dus veel conflict ontstaan en ik denk ook dat dit de basis is van een ruzie tussen mensen. Maar over goed en slecht komt later nog meer, in een ander bericht.

Het is dus belangrijk dat je beseft wat je acties teweeg kunnen brengen. Dat je door hebt wat je zegt of doet, dat je niet verbaast bent van hoe mensen op je woorden of daden reageren. Dit is een moeilijke eigenschap om volledig te hebben maar er mag zeker naar gestreefd worden volgens mij. Mensen vinden dit ook fijn om te zien in anderen, het zorgt ervoor dat de spijt oprecht is. Als je een kind forceert om sorry te zeggen zonder hijzelf doorheeft dat wat hij deed verkeerd is, is dit niet goed. Je wilt dat het kind zelf beseft dat hij een fout heeft begaan, en dat zo ook de sorry gemeend is.

“Zelfbesef is de eerste stap richting zelfkennis”

 

Vriendschap

Vriendschap is iets fantastisch. Het is een band die je hebt met een andere persoon die kan gaan van een gewone vriend tot een geweldige klik met iemand. Het is iets dat het leven leuker kan maken, iedereen heeft graag vrienden. Je kunt met hen lachen en even op het gemak zijn maar je kan ook serieuzere thema’s aankaarten met hen. Vriendschap kan zoveel betekenis aan het leven geven en het beter maken. De meeste onder ons zijn overtuigd dat vriendschap vele voordelen heeft. Maar wat als het fout loopt? Daar ga ik het vooral over hebben.

Mensen veranderen nu eenmaal. Soms is dit positief, soms negatief. Mensen maken dingen mee en ze veranderen hierdoor ook mee doorheen de tijd. Vriendschap is een proces waaraan continu aan gewerkt moet worden, dit is het geval bij iedere relatie die je met mensen hebt trouwens. Denk maar aan al je vriendschappen vanuit de lagere school. Vele daarvan zijn gewoon doorheen de tijd verwaterd en verloren gegaan. Het is ook iets tussen 2 personen, dus beide partijen moeten hiervoor moeite doen. Voor mij persoonlijk is openheid en eerlijkheid zeer belangrijk, dit vertaalt zich in een vriend die eerlijk zijn/haar mening zegt als je daar naar vraagt. Een vriend die je wel zegt dat hij je nieuwe T-shirt mooi vindt maar eigenlijk vindt hij dit niet is voor mij nutteloos. Ik vind dit de basis van vriendschap, openheid. Niet bang zijn om eerlijk te zeggen tegen je vrienden wat je denkt. Als ze een fout maken en je wijst ze erop en hun reactie is rustig en kalm dan zit de vriendschap goed voor mij. Ze hoeven het niet eens te zijn met je commentaar, maar ze hebben er wel gehoor naar. Vanaf dat dit niet meer kan komt voor mij de vriendschap op een helling te staan. Vanaf dat ze je commentaar meteen als een persoonlijke aanval zien en veel te geweldig erop reageren vind ik dit spijtig. Ze zien niet in dat je het niet bedoelt als een aanval maar eerder als positieve feedback. Je ziet het potentieel dat ze hebben en wijst hen erop dat ze in jouw ogen een foutje hebben gemaakt.

Als dit het geval is bij een vriend moet je natuurlijk niet meteen die vriendschap opgeven. Iedereen kan wel eens iets persoonlijk opnemen terwijl dit niet zo bedoelt was. Iedereen is wel eens gekwetst of het niet eens met wat zijn vrienden zeggen. Maar als dit te vaak voorkomt en je vriend zeer prikkelbaar wordt tot het niveau dat je bang wordt om open en los te praten want je kan per ongeluk op hun tenen trappen, figuurlijk dan, vanaf dat moment scheelt er iets aan de vriendschap. Het is natuurlijk een benarde situatie want als je ze wilt wijzen op het feit dat ze prikkelbaar zijn zien ze dit als een persoonlijke aanval en zo blijf je bezig. Als dit lang blijft duren is het maar een kwestie van tijd vooraleer de emmer overloopt. Ofwel beslis jij dat het genoeg is geweest en het niet meer te redden valt en zo eindigt de vriendschap ofwel wordt de vriend in kwestie voor een laatste keer boos nadat je toch noch eens hen probeerde te wijzen op hun gedrag. Beide gevallen hebben dezelfde conclusie, de vriendschap eindigt.

Als de situatie al zeer lang aansleept zal die uiteindelijke breuk niet eens zo pijnlijk zijn voor de persoon die niet prikkelbaar was. Hij/zij zal het al hebben voelen aankomen en op zich zijn zij niets ‘kostbaars’ kwijt. Ze zijn een ‘vriend’ kwijt waarbij de basis van vriendschap niet meer van toepassing bij was, de openheid. Dit klinkt zeer cru om te zeggen want je kan echt een mooie band hebben gehad met die vriend, maar mensen veranderen nu eenmaal en daaraan kan je niet veel doen. Het is uiteraard spijtig maar iedereen verliest nu en dan eens een vriendschap. Vriendschap is eigenlijk continu een evaluatie in het onderbewustzijn. Je weegt de goede met de slechte dingen af en idealiter overwinnen de positieve kanten. Vanaf dit niet meer het geval is belandt de vriendschap in een ‘crisis’ deze kan nog verholpen worden maar dan moeten beide partijen er moeite voor doen, houdt de ‘crisis’ te lang aan dan zal de vriendschap eindigen.

Verder ben ik ook niet loyaal aan mijn vrienden, ik ben loyaal aan redelijke mensen. Mijn echt goede vrienden zijn dan ook allemaal redelijke mensen. Mensen die inzien dat mijn commentaar geen persoonlijke aanvallen zijn. Maar die mijn commentaar begrijpen, ze moeten er niet eens akkoord mee zijn, ik kan het natuurlijk ook fout hebben, maar ze luisteren er wel naar en dan weerleggen ze het op een rustige manier of ze gaan er mee akkoord en letten er in het vervolg op. Die verstandhouding is er nodig vooraleer ik goede vrienden met iemand kan worden en die vriendschap ook kan behouden. Bij sommige mensen is deze verstandhouding er niet of niet meer, dit betekent dan ook het einde van de vriendschap voor mij. Loyaal zijn aan je vrienden puur omdat het je vrienden zijn klinkt ook zeer irrationeel voor mij. Extreem voorbeeld: Als mijn vriend iemand vermoordt kan het mij geen bal schelen hoelang wij al vrienden zijn, dit is een zware fout die hij maakt. Dat bedoel ik dus met loyaliteit aan redelijke mensen. Wees loyaal aan de goedheid van de mensen en zorg ervoor dat je vrienden dit ook zijn en blijven zijn door open met hen hierover te praten.

De basis van vriendschap is openheid, eerlijk kunnen zeggen wat je denkt en aan elkaars commentaren gehoor verlenen